حمله کرگر به کریک: او خاص نیست!
در اینجا یک مقاله جامع و تحلیلی بر اساس متن خبری ارائه شده، با رعایت تمام دستورالعمل ها و گسترش محتوا برای رسیدن به حجم مورد نظر تهیه شده است.
***
**حمله کرگر به کریک: او خاص نیست!**
جیمی کرگر، اسطوره لیورپول و کارشناس برجسته اسکای اسپورتس، در تحلیلی بی رحمانه و صریح، امیدهای هواداران منچستر یونایتد برای دائمی شدن قرارداد مایکل کریک را نقش بر آب کرد. با وجود پیروزی روحیه بخش اخیر در دربی شهر منچستر، کرگر معتقد است که کریک فاقد آن “ویژگی خاص” و جادویی است که برای بازگرداندن قهرمانی لیگ برتر به اولدترافورد ضروری است. او در برنامه “Monday Night Football” لیست بلندبالای نامزدها را به چهار نفر تقلیل داد و توماس توخل را شانس اصلی معرفی کرد.
چرا مایکل کریک گزینه مناسبی برای منچستر یونایتد نیست؟
پیروزی ۲-۰ مقابل منچستر سیتی در آخر هفته گذشته، موجی از خوش بینی را در میان ساکنان بخش قرمزپوش شهر منچستر ایجاد کرد. مایکل کریک، هافبک سابق و محبوب شیاطین سرخ که اکنون به عنوان سرمربی موقت سکان هدایت تیم را تا پایان فصل در دست دارد، توانست با این پیروزی تاکتیکی، جایگاه خود را در قلب هواداران مستحکم تر کند. با این حال، جیمی کرگر معتقد است که احساسات نباید بر منطق مدیریتی غلبه کند.
کرگر در استودیوی اسکای اسپورتس، وظیفه داشت تا از میان لیستی ۲۵ نفره از مربیان برتر جهان، جانشین دائمی روبن آموریم (که دوران ناموفقی در یونایتد داشت) را انتخاب کند. در کمال تعجب بسیاری، او بدون لحظه ای تردید نام مایکل کریک را خط زد. استدلال مدافع سابق لیورپول ریشه در استانداردهای وحشتناک و بی رحمانه ای دارد که برای بالا بردن جام قهرمانی لیگ برتر انگلیس لازم است.
کرگر با ترسیم یک خط موازی بین وضعیت کریک در یونایتد و لیام روسنیور در چلسی، استدلال کرد که هیچ کدام از این دو نفر دارای آن “شجره نامه نخبگان” نیستند که بتوانند بر غول های مربیگری حال حاضر دنیا غلبه کنند. او با صراحت گفت: «من نظرم را تغییر نخواهم داد. من همیشه در مورد انتصاب مربیان لیورپول هم همین فکر را می کنم: آیا باور دارم که این مرد می تواند ما را قهرمان لیگ کند؟ این بدان معنا نیست که او قطعاً این کار را خواهد کرد، اما من باید باور داشته باشم که او “می تواند”. من باور ندارم منچستر یونایتد بتواند با مایکل کریک قهرمان لیگ شود.»
نکته کلیدی در تحلیل کرگر، مفهوم “خاص بودن” (Special) است. او تأکید کرد: «شما باید واقعاً خاص باشید. به مربیانی که قهرمان لیگ برتر شده اند فکر کنید؛ ۹۹ درصد آن ها خاص هستند و من فکر می کنم مایکل کریک فاقد آن ویژگی است. ممکن است اشتباه کنم، اما به همین دلیل است که نام او را از لیست خط می زنم.» این اظهارات یادآور دوران طلایی مربیانی چون فرگوسن، ونگر، مورینیو و گواردیولا است که همگی کاریزمایی فراتر از مسائل فنی داشتند.
لیست نهایی: چهار پادشاه برای تاج و تخت اولدترافورد
پس از غربالگری بی رحمانه لیست ۲۵ نفره، کرگر به یک لیست نهایی چهار نفره رسید که معتقد است سلسله مراتب مدیریتی یونایتد (INEOS و مدیران اجرایی) باید تمام تمرکز خود را روی آن ها بگذارند: **یولیان ناگلزمن، توماس توخل، لوئیس انریکه و ادی هاو.**
در میان این چهار نفر، کرگر ستایش ویژه ای را نثار **توماس توخل**، سرمربی فعلی تیم ملی انگلیس کرد. او معتقد است که این تکنسین آلمانی دارای انرژی انفجاری و شخصیت جنگنده ای است که برای بیدار کردن غول خفته ای مثل منچستر یونایتد ضروری است.
کرگر در مورد توخل گفت: «او هنوز آن انرژی و انگیزه را در خود دارد.» او اشاره کرد که توخل در دوران حضورش در تیم ملی انگلیس نیز “جنجال آفرین” بوده و پرهایش به پر دیگران گرفته است، اما این دقیقاً همان چیزی است که یونایتد نیاز دارد. به عقیده کرگر، توخل مربی ای است که حاضر است برای باشگاهش “به جنگ برود”، ویژگی ای که شاید از زمان ژوزه مورینیو در اولدترافورد دیده نشده است. او پیش بینی جسورانه ای کرد: «اگر شما منچستر یونایتد باشید – با اینکه همه لوئیس انریکه را می خواهند – فکر می کنم شانس خوبی وجود دارد که در نهایت با توماس توخل به توافق برسند.»
سایر گزینه ها نیز دلایل خاص خود را داشتند:
* **یولیان ناگلزمن (سرمربی آلمان):** به دلیل شهرت تاکتیکی و داشتن “چیزی برای اثبات کردن” در رده باشگاهی پس از جدایی از بایرن مونیخ.
* **ادی هاو (سرمربی نیوکاسل):** به دلیل توانایی اش در مدیریت فشار رسانه ای شدید، که تمرین خوبی برای صندلی داغ یونایتد بوده است.
* **لوئیس انریکه (سرمربی پاری سن ژرمن):** او گزینه محبوب هواداران است، هرچند کرگر اشاره کرد که جدا کردن او از پروژه پاریس ممکن است دشوار باشد.
چرا کلوپ، زیدان و سیمئونه رد شدند؟
بخش جذاب برنامه زمانی بود که کرگر با دلایل فنی و تاریخی، نام های بزرگ دنیای فوتبال را یکی پس از دیگری حذف کرد.
**یورگن کلوپ:** اولین نامی بود که خط خورد. کرگر با قاطعیت بیان کرد که سرمربی سابق لیورپول به دلیل تاریخچه باشکوهش با آنفیلد، “نمی تواند” به اولدترافورد برود. رقابت تاریخی و دشمنی دیرینه بین دو باشگاه، مانعی غیرقابل عبور است. همین منطق برای **ژابی آلونسو**، سرمربی موفق رئال مادرید (که اخیراً اخراج شده طبق سناریوی متن)، نیز به کار رفت؛ پیوندهای او با لیورپول اجازه چنین خیانتی را نمی دهد.
**زین الدین زیدان و کارلو آنچلوتی:** نگرانی های مربوط به سن و انگیزه باعث حذف این دو غول شد. آنچلوتی، که اکنون هدایت برزیل را بر عهده دارد، به این دلیل رد شد که “انرژی و انگیزه لازم برای بالا کشیدن یونایتد در جدول را ندارد”. زیدان نیز به عنوان “نسخه جوان تر آنچلوتی” توصیف شد که مشخصاً “مناسب رئال مادرید” است و نه پروژه بازسازی سنگینی که در منچستر نیاز است.
**دیگو سیمئونه و الیور گلاسنر:** مسائل تاکتیکی نقش مهمی در حذف این دو داشت. با وجود اینکه تیری آنری (مهمان دیگر برنامه) استدلال می کرد که یونایتد فاقد یک “DNA” مشخص است، کرگر اصرار داشت که یونایتد باید یک تیم هجومی باشد. انتصاب سیمئونه با سبک دفاعی اش، “دور شدن از DNA باشگاه” تلقی شد. گلاسنر نیز به دلیل ترجیحش به سیستم سه دفاعه خط خورد؛ سیستمی که روبن آموریم به خاطر استفاده از آن در دوران شکست خورده اش در یونایتد، به شدت مورد انتقاد قرار گرفته بود.
تحلیل: شکاف بین مربیان خوب و نخبگان مطلق
تحلیل جیمی کرگر فراتر از یک نظر شخصی است؛ این بازتابی از واقعیت بی رحم فوتبال مدرن است. منچستر یونایتد در دهه گذشته بارها در دام استخدام مربیانی افتاده است که “خوب” بوده اند، اما “خاص” نبوده اند (مانند اوله گونار سولسشر) یا مربیانی که زمانشان گذشته بود.
حذف نام هایی مانند **روبرتو دی زربی** (به دلیل طبیعت ناپایدار و احتمال جنگ با مالکان در عرض شش هفته) و **آندونی ایرائولا** و **مارکو سیلوا** (که جهش به یونایتد برایشان خیلی زود ارزیابی شد و تاتنهام سقف فعلی آن ها دانسته شد)، نشان می دهد که استخر استعدادهای مربیگری برای باشگاهی در ابعاد یونایتد چقدر کوچک است. حتی **سسک فابرگاس** که توسط آنری به عنوان یکی از مربیان بزرگ آینده معرفی شد، به درخواست خود آنری و برای محافظت از او در برابر فشار کشنده یونایتد، از لیست خط خورد.
این وضعیت، چالش عظیم پیش روی مدیریت منچستر یونایتد را برجسته می کند. مایکل کریک ممکن است یک مربی باهوش و محبوب باشد، اما تاریخ لیگ برتر نشان داده است که برای رقابت با نابغه هایی که در منچستر سیتی، آرسنال و لیورپول حضور دارند، نیاز به کسی است که نه تنها تاکتیک دان باشد، بلکه شخصیتی فراتر از فوتبال داشته باشد؛ کسی که بتواند فشار را ببلعد و آن را به انرژی برای تیم تبدیل کند.
نتیجه گیری
در نهایت، پیام جیمی کرگر به هواداران منچستر یونایتد واضح و شاید تلخ است: فریب پیروزی های مقطعی و احساسات زودگذر را نخورید. دوران روبن آموریم با امیدهای بسیار آغاز شد و با شکست تاکتیکی (اصرار بر سیستم سه دفاعه) به پایان رسید. اکنون، مایکل کریک تنها یک مسکن موقت است، نه درمان قطعی.
اگر منچستر یونایتد می خواهد دوباره به قله فوتبال انگلستان بازگردد، باید به دنبال گزینه ای باشد که در آن ۱ درصد “خاص” قرار می گیرد. طبق نظر کرگر، توماس توخل با کاریزمای جنگجویانه و دانش تاکتیکی اش، محتمل ترین و شاید بهترین گزینه برای نجات کشتی به گل نشسته شیاطین سرخ در تابستان پیش رو است. تابستانی که یک بار دیگر، سرنوشت بزرگترین باشگاه انگلستان را رقم خواهد زد.
