خیزش خیرهکننده منچستر سیتی: از ناکامی پارسال تا قهرمانی زودرس در WSL
از رتبه چهارم تا تاجگذاری؛ چگونه منچستر سیتی فاتح بیرقیب لیگ شد؟
وقتی تقویم فصل ۲۰۲۵-۲۶ لیگ برتر زنان (WSL) منتشر شد، نبرد این یکشنبه بین منچستر سیتی و چلسی به عنوان حساسترین بازی فصل علامتگذاری شد. در هفتههای ابتدایی، این دو تیم آبیپوش با ۱۲ پیروزی از ۱۴ بازی ترکیبی، خود را به عنوان مدعیان اصلی جدا کردند.
اما اتفاقات سه ماه اخیر، همه معادلات را بر هم زده است. حالا به نظر میرسد دیدار بزرگ این هفته، آنقدرها که تصور میشد تعیینکننده نخواهد بود.
چلسی که فصل گذشته با قهرمانی بدون شکست ششمین جام پیاپی خود را کسب کرده بود، حالا از کورس عقب افتاده است. آنها در ۶ بازی اخیر لیگ تنها دو پیروزی داشتهاند.
در سمت مقابل، منچستر سیتی با یک نوار پیروزی ۱۲ بازیه خیرهکننده، رقبا را محو کرده است. آخرین شکست صدرنشین لیگ به روز اول فصل برمیگردد.
البته آن شکست در استمفورد بریج و مقابل همین چلسی رقم خورد. آبیهای لندن حتی در نیمهنهایی لیگکاپ هم سیتیزنها را حذف کردند، اما داستان لیگ متفاوت است.
فاصله ۹ امتیازی منچستر سیتی با چلسی آنقدر زیاد است که حتی شکست در بازی یکشنبه هم تنها خراشی کوچک بر چهره قهرمان احتمالی فصل خواهد انداخت.
اما چه چیزی باعث شد تیمی که فصل قبل چهارم شده بود، حالا به چنین قدرت ترسناکی تبدیل شود؟
فصلی برای فراموشی
فصل ۲۰۲۴-۲۵ برای سیتی یک فاجعه تمامعیار بود. شروعی طوفانی با گرت تیلور و حتی شکست دادن بارسلونا در لیگ قهرمانان، نوید روزهای خوشی میداد.
اما مصدومیتها کمر تیم را شکست. تلاش برای جنگیدن در چهار جبهه با اسکوادی آسیبدیده، به چهار شکست در شش بازی لیگ منجر شد و رویای قهرمانی پیش از نیمفصل دود شد.
اخراج تیلور و آمدن نیک کوشینگ هم دردی را دوا نکرد. سیتی در یک بازه کوتاه، فینال لیگکاپ، دربی حذفی منچستر و یکچهارم نهایی لیگ قهرمانان را باخت و در نهایت سهمیه اروپا را هم از دست داد.
توفیق اجباری؛ موهبت بدون اروپا بودن!
اما در دل آن ناکامی، یک نقطه روشن نهفته بود. غیبت در اروپا به معنای تقویمی بسیار سبکتر نسبت به رقبا بود. در حالی که آرسنال، یونایتد و چلسی درگیر اروپا بودند، سیتی روی لیگ تمرکز کرد.
یویی هاسگاوا، ستاره خط میانی سیتی قبل از فصل پیشبینی کرده بود: «ما باید هدفمان را اولی بگذاریم. تمرکز کامل روی لیگ داخلی شانس ما را به بالاترین حد میرساند.» و چقدر درست میگفت.
مجهزتر از همیشه برای نبرد
اینطور نیست که سیتی امسال مصدوم نداشته باشد. ستارههایی مثل الکس گرینوود، لورن همپ و مری فاولر بخشهای زیادی از فصل را از دست دادهاند.
تفاوت بزرگ امسال، فرصت ریکاوری بیشتر به دلیل حذف بازیهای اروپایی و البته عمق اسکواد بهتر است. خرید سم کافی، هافبک کلاس جهانی تیم ملی آمریکا در ژانویه، کمربند میانی تیم را برای هفتههای پایانی محکمتر کرد.
آیا از این مقاله لذت بردید؟
جوانانی که قد کشیدند
باید به احترام بازیکنانی که جای خالی ستارهها را پر کردند، کلاه از سر برداشت. جید رز با وجود تجربه کم، در قلب دفاع شاهکار کرده و غیبت گرینوود را بیاثر کرده است.
لورا بلیندکیلده براون و ایمان بنی هم فراتر از انتظار ظاهر شدند. درخشش این نوجوانان در غیاب لورن همپ، نشان داد چرا آنها از آیندهدارترین استعدادهای اروپا هستند.
مشارکت همگانی؛ رمز موفقیت
در تیم فعلی سیتی، همه ستارهاند. از گلزنیهای ماشین گلزنی تیم، خدیجه شاو گرفته تا خلاقیت ناب ویویانه میدما و جنگندگی کرستین کاسپاری.
سرمربی جدید، آندره یگلرتز سوئدی، فوتبالی با انرژی بالا را به تیم تزریق کرده است. او میگوید: «بازیکنان تعویضی ما همیشه دنده تیم را عوض میکنند و شتاب بیشتری به بازی میدهند.»
هنر یگلرتز در مدیریت سیستم چرخشی و تعویضها بینظیر بوده است. او بدون اینکه به هماهنگی تیم لطمه بزند، به بازیکنانش استراحت میدهد؛ کاری که انجامش اصلا آسان نیست.
در جایگاه نخست (Pole Position)
برای درک دشواری این کار، کافیست به چلسی نگاه کنید. سونیا بومپاستور پرستارهترین اسکواد اروپا را در اختیار دارد، اما مدیریت این همه ستاره و حفظ ریتم تیم برایش دردسرساز شده است.
عملکرد چلسی در لیگ امسال ناامیدکننده بوده است. تیمی که پارسال در همین مقطع با اختلاف در صدر بود، حالا ۹ امتیاز از سیتی عقب افتاده است.
با وجود افت محسوس در خط حمله، چلسی هنوز هم تهدیدی جدی است و سابقه شکست دادن سیتی را دارد. اما حتی اگر آنها در منچستر پیروز شوند، جام قهرمانی همچنان در دستان سیتی است.
هیچ تیمی در تاریخ WSL چنین اختلاف امتیازی را در صدر جدول ایجاد نکرده که در پایان فصل جام را بالای سر نبرد. منچستر سیتی امسال تیمی نیست که بلغزد و این سنت را بشکند.
