لژیونرهای آمریکایی؛ از بحران پولیشیچ در میلان تا خیزش مککنی در سری آ
آمریکاییها در اروپا: تلاش پولیشیچ برای بازگشت، اوجگیری مککنی و خیز آرونسون برای زلزله در کورس قهرمانی
هر آخر هفته حالا حساستر از قبل به نظر میرسد. شلوغی بازیهای تعطیلات تمام شده، برنامه لیگها به ثبات رسیده و ریتم جذاب فوتبال آخر هفتهها بازگشته است.
همراه با این ریتم، پیامدهای سنگین هم میآیند؛ از آن دست پیامدهایی که فصلها را تعریف میکنند، نه اینکه صرفاً به آنها شکل دهند.
برای برخی آمریکاییها در اروپا، این فشار خوشایند است. کریستین پولیشیچ پس از یک ماه کابوسوار و ناامیدکننده، به دنبال دکمه “شروع مجدد” میگردد.
در سوی دیگر، وستون مککنی یکی از بهترین دورانهای باشگاهی خود را سپری میکند و یوونتوس را به سمت سهمیه لیگ قهرمانان هل میدهد.
جای دیگر، برندن آرونسون فرصت دارد تا مستقیماً در کورس قهرمانی لیگ برتر انگلیس زلزله به پا کند، جایی که لیدز میزبان آرسنال مضطرب در ورزشگاه الاند رود است.
مککنی مهاجم نیست – اما باید خودی نشان دهد
سرمربی یوونتوس هفته گذشته اشتباه بزرگی مرتکب شد. او جلوی دوربینها و میکروفونهای باز اعلام کرد که مککنی میتواند یک شماره ۹ (مهاجم نوک) عالی باشد.
این ایدهای عجیب بود که فقط به توییتر فوتبالی آمریکا بهانهای برای هیجان کاذب داد. مککنی، که یک هافبک میانی بسیار باکیفیت است، لایق بازی در پست تخصصی خودش است.
تگزاسیِ یووه بهترین فصل فوتبالیاش را تجربه میکند: گل میزند، در کارهای دفاعی میجنگد و بالاخره به پتانسیل نجومی خود رسیده است. اما او قطعاً مهاجم نوک نیست! پس بیایید این بحث را تمام کنیم.
با این حال، مککنی شانس این را دارد که دوباره ارزشهایش را ثابت کند. یوونتوس در موقعیت حساسی است. اینتر در صدر فرار کرده و ۵ امتیاز از میلان پیش است.
هدف اصلی یووه حالا فقط کسب سهمیه لیگ قهرمانان است. بازی با پارما (تیم پانزدهم جدول) فرصت خوبی برای شکار سه امتیاز است. مککنی باید در این نبردهای جادهای پیروز شود تا حضور در اروپا تضمین گردد.
آرونسون میتواند کورس قهرمانی را منفجر کند
دوست داری چطور جشن را خراب کنی، برندن؟ سقوط احتمالی آرسنال شروع شده و ماجرا بسیار جذاب به نظر میرسد.
توپچیها هفته پیش در خانه به منچستر یونایتد باختند و عملاً دعوتنامهای برای بازگشت منچستر سیتی به کورس قهرمانی فرستادند.
تیم میکل آرتتا در سه فصل اخیر دوم شده و لغزشهای میانفصل، بوی تکرار تاریخ را میدهد. شاید امسال بالاخره بر اعصابشان مسلط شوند، اما هر بازی لیگ برتر حالا یک جنگ تمام عیار است.
و حالا نوبت آرونسون است. این هافبک تهاجمی هنوز کاملاً پتانسیل خود را نشان نداده، اما در فرم خوبی قرار دارد و گلها و پاس گلهای حیاتی میدهد.
او باید مقابل خط دفاعی آرسنال که موقعیت کمی به حریف میدهد، خودنمایی کند. در الاند رود، با حمایت دیوانهوار تماشاگران، این میتواند یک بعدازظهر بهیادماندنی باشد. اگر لیدز موفق شود، آرونسون معمار آن خواهد بود.
پولیشیچ به دنبال فراموشی ژانویه سیاه
باز هم همان چرخه آشنای پولیشیچ. هر بار که بحث “کلاس جهانی” بودن او مطرح میشود و فکر میکنیم بهترین بازیکن سری آ است، ناگهان افول میکند.
اشتباه نکنید، پولیشیچ در دوران افت فاحشی است و میلان هم همینطور. او از ۲۸ دسامبر گل نزده و از ۲۳ نوامبر هیچ پاس گلی نداده است.
میلان به یک شوک نیاز دارد و پولیشیچ باید عامل آن باشد. روسونری در کورس قهرمانی رنگ باخته و حالا با ۱۶ بازی باقیمانده، ۵ امتیاز از اینتر عقب است.
دلیلش ساده است: تساویهای بیش از حد. آنها فقط یک بار باختهاند اما به ۸ تساوی رضایت دادهاند؛ نتایجی که در کورس قهرمانی حکم خودکشی را دارد.
در چنین بازیهایی، باید به ستارههایتان تکیه کنید. پولیشیچ باید همان مهره تعیینکننده باشد، اما مقابل جنوا و فیورنتینا کاملاً بیاثر بود.
این عملکرد برای ستاره آمریکایی کافی نیست. خبر خوب اینکه با لغو بازی آخر هفته، او فرصت ریکاوری ذهنی دارد. اما بازی سهشنبه مقابل بولونیا سخت خواهد بود و پولیشیچ محکوم به درخشش است.
بالوگان باید راه دروازه را برای موناکوی بحرانزاده پیدا کند
موناکو باید خیلی بهتر از اینها باشد. شاید استعدادهای جوان و عجیب قدیم را نداشته باشند، اما باید برای سهمیه اروپا بجنگند، نه اینکه در رده دهم دست و پا بزنند.
آنها در ۵ بازی اخیر ۴ بار باختهاند. مشکل اصلی گلزنی است؛ خط حملهای که روی کاغذ باید قدرتمند باشد، حالا در لیگ ۱ فرانسه معمولی و کمخطر شده است.
بالوگان قرار بود مرد اول خط آتش باشد، اما فقط ۴ گل در کارنامه دارد. او پس از محرومیت به خاطر کارت قرمز بچگانهاش، حالا به زمین برگشته است.
دیگر بهانهای وجود ندارد. رن برای کسب سهمیه اروپا میجنگد و پیروزی در این دیدار برای موناکو حیاتی است. پر کردن فاصله ۷ امتیازی غیرممکن نیست، اما به درخشش فوری مهاجم آمریکایی نیاز دارد.
