رونالدو تا ۵۰ سالگی: حسادت به مسی و رویای جام!

این یک مقاله جامع، تحلیلی و گسترده بر اساس خبر ارسالی شما است که با لحن یک روزنامه نگار ارشد ورزشی (Senior Football Journalist) نوشته شده است.

***

**رونالدو تا ۵۰ سالگی: حسادت به مسی و رویای جام!**

دنیای فوتبال بار دیگر در برابر جاه طلبی های مردی که گویی با زمان قهر کرده، انگشت به دهان مانده است. کریستیانو رونالدو، ابرستاره پرتغالی که حالا مرز ۴۰ سالگی را رد کرده، نه تنها خیال بازنشستگی ندارد، بلکه با تمدید قرارداد خود با النصر عربستان تا تابستان ۲۰۲۷، پیامی واضح به جهان مخابره کرده است: او تا زمانی که جای خالی کاپ جام جهانی را در ویترین افتخاراتش پر نکند، متوقف نخواهد شد. هم تیمی سابق او در منچستریونایتد معتقد است آتش رقابت با لیونل مسی و حسرت قهرمانی جهان، سوختی است که می تواند «سی آر-سون» را تا ۵۰ سالگی در زمین نگه دارد.

تمدید قرارداد رونالدو و معمای جام جهانی ۲۰۲۶

در حالی که اکثر فوتبالیست ها در اوایل دهه ۳۰ زندگی خود به فکر آویختن کفش ها می افتند، کریستیانو رونالدو تعاریف بیولوژیکی ورزش حرفه ای را به چالش کشیده است. او که به تازگی تولد ۴۰ سالگی خود را جشن گرفته، قراردادی را با غول لیگ حرفه ای عربستان، النصر، امضا کرده که او را حداقل تا تابستان ۲۰۲۷ در میادین نگه می دارد. این تاریخ تصادفی نیست؛ این یعنی رونالدو قطعاً خود را برای حضور در جام جهانی ۲۰۲۶ در ایالات متحده، مکزیک و کانادا آماده می کند و حتی نیم نگاهی به یورو ۲۰۲۸ دارد.

برنده پنج توپ طلا همچنان بازوبند کاپیتانی تیم ملی کشورش را با غرور بر بازو می بندد و با رکورد دست نیافتنی ۱۴۳ گل ملی، همچنان تشنه موفقیت های ملموس است. اما آنچه در پس این تلاش های بی پایان نهفته است، چیزی فراتر از عشق ساده به فوتبال است. سایه سنگین قهرمانی لیونل مسی با آرژانتین در جام جهانی ۲۰۲۲ قطر، بر روان رقابتی رونالدو سنگینی می کند. او نمی خواهد صحنه فوتبال را ترک کند، مگر اینکه خط پایانی مشابه رقیب دیرینه اش بر رزومه درخشان خود ترسیم کرده باشد.

حسرت قهرمانی جهان: وقتی کلبرسون الگوی رونالدو می شود!

ژوزه کلبرسون، هافبک سابق برزیلی که در تابستان ۲۰۰۳ همزمان با رونالدو به منچستریونایتد پیوست، تحلیل روانشناختی جالبی از وضعیت فعلی هم تیمی سابقش ارائه می دهد. او معتقد است که “حسادت ورزشی” و میل به برتری جویی، محرک اصلی رونالدو است.

کلبرسون در مصاحبه ای جنجالی می گوید: «او باید سخت کار کند. این فقط مربوط به او نیست، بازیکنان دیگر هم همین طور هستند. نیمار احتمالاً با خودش فکر می کند “مسی جام جهانی دارد، من ندارم”. ارلینگ هالند هم همین طور، او ممکن است هرگز رنگ جام جهانی را نبیند. این حس در درون بازیکنان بزرگ شعله ور است.»

نکته طعنه‎آمیز و در عین حال آموزنده ماجرا جایی است که کلبرسون خود را مثال می زند: «به آدریانو نگاه کنید؛ او نام بزرگی در برزیل است و در ایتالیا در سطحی عالی بازی کرد، اما قهرمان جام جهانی نشد. جام جهانی گاهی عادلانه است و گاهی ناعادلانه. من باور دارم که این ابرستاره ها به من نگاه می کنند و با خود می گویند: “خدای من! باورم نمی شود کلبرسون جام جهانی دارد و من ندارم!” من پنج توپ طلا ندارم، اما قهرمان جام جهانی شده ام!»

این جملات عمق فاجعه ای را نشان می دهد که در ذهن یک برنده مطلق مثل رونالدو می گذرد. تصور اینکه بازیکنانی با استعداد کمتر توانسته اند به جامی دست یابند که او هنوز در حسرت آن است، برای رونالدو غیرقابل تحمل است و همین خشم مثبت، موتور محرک او برای ادامه دادن است.

خاطرات ۲۰۰۳: پسری که سرنوشت را تغییر داد

کلبرسون که از نزدیک شاهد ظهور اولیه رونالدو در اولدترافورد بود، به یاد می آورد که چگونه این پسر نوجوان پرتغالی از همان روزهای اول متفاوت بود. او می گوید: «همه چیز به خود او برمی گردد. ما می دانستیم که او بازیکن خوبی است. می توانستید ببینید که این بچه واقعاً با استعداد است؛ عالی با توپ، و دارای شخصیتی قوی.»

اما حتی هم تیمی های او هم نمی توانستند پیش بینی کنند که او به چه هیولایی تبدیل خواهد شد: «اینکه به او نگاه کنید و بگویید “پنج توپ طلا، حضور در فینال ها، بردن همه چیز”… او خودش را در یک دوره طولانی ثابت کرده است. این فقط یک یا دو فصل درخشش نبود.»

کلبرسون با مقایسه مسیر خود و رونالدو، بر عامل “تداوم” تاکید می کند. کلبرسون نیز مانند رونالدو شروعی طوفانی داشت اما مصدومیت ها در منچستریونایتد مسیرش را تغییر دادند. اما رونالدو؟ او آسیب ناپذیر به نظر می رسید. کلبرسون با تحسین می افزاید: «کریستیانو هنوز همان است. هنوز عناوین و جام ها را به دست می آورد. من خیلی خوشحالم که توانستم در آغاز راه با او کار کنم، چون خوشحالم که می بینم او چگونه به عنوان یک مرد رشد کرده است، با خانواده اش؛ او مراقب مادر و خواهرش بوده است. او داستان فوق العاده ای در فوتبال دارد.»

آیا کریستیانو واقعاً می تواند تا ۵۰ سالگی بازی کند؟

این افسانه ممکن است فصل های بیشتری برای نوشتن داشته باشد. وقتی از کلبرسون پرسیده شد که آیا رونالدو می تواند تا مرز ۵۰ سالگی بازی کند، پاسخ او قاطع بود: «با این بچه، من هیچ چیزی را رد نمی کنم!»

او ادامه داد: «من او را وقتی ۱۷ یا ۱۸ ساله بود ملاقات کردم. ما زیاد صحبت می کردیم چون می خواستیم پرتغالی حرف بزنیم. می توانستیم ببینیم که او چه چیزهایی در زندگی اش می خواهد و او آن اهداف را تغییر نداده است. او هنوز همان است.»

کلبرسون کلید طول عمر ورزشی رونالدو را در دو چیز می داند: **قدرت ذهنی و مراقبت بدنی.**
«اگر چیزی وجود داشته باشد که کریستیانو رونالدو دارد، آن قدرت ذهنی است. ذهنیت او بسیار قدرتمند است. سپس او خیلی از خودش مراقبت می کند؛ بدنش، روشی که بازی می کند. وقتی اکنون او را تماشا می کنید، او مثل کریستیانو رونالدوی سال های قبل نیست، اما هنوز تاثیرگذار است. می توانیم بگوییم “این لیگ عربستان است، لیگ بزرگی نیست”، اما می بینید که او در سطح خوبی بازی می کند. او کسی است که می تواند در آینده به MLS برود. اگر بخواهد در ۵۰ سالگی بازی کند، می تواند این کار را انجام دهد! او در فرم عالی است.»

تحلیل: استراتژی بقا و رویای ۱۰۰۰ گل

به عنوان یک تحلیلگر فوتبال، باید به این نکته توجه کنیم که “بازی کردن تا ۵۰ سالگی” برای رونالدو فقط یک شعار نیست، بلکه یک پروژه مهندسی شده است. رونالدو دیگر آن وینگر سرعتی نیست که در طول ۹۰ دقیقه استارت های انفجاری بزند. او با هوشمندی تمام سبک بازی خود را تغییر داده و به یک “شکارچی محوطه جریمه” (Poacher) تبدیل شده است. این تغییر سبک، فشار فیزیکی را کاهش داده و تمرکز را بر روی جایگیری و تمام کنندگی گذاشته است.

علاوه بر جام جهانی، دو هدف بزرگ دیگر رونالدو را در زمین نگه داشته اند:
1. **رسیدن به ۱۰۰۰ گل رسمی:** رونالدو در حال حاضر در تعقیب رکورد ۱۰۰۰ گل دوران حرفه ای است. این نقطه عطفی است که نام او را برای همیشه دست نیافتنی خواهد کرد. با توجه به نرخ گلزنی او در عربستان و بازی های ملی، این هدف کاملاً در دسترس است.
2. **بازی در کنار پسرش:** کریستیانو جونیور. درست مثل لبران جیمز در بسکتبال، رونالدو نیز آرزو دارد در یک بازی رسمی با پسرش هم بازی شود. این یک انگیزه عاطفی قدرتمند است که آتش رقابت را در او روشن نگه می دارد.

نتیجه گیری

کریستیانو رونالدو در حال بازنویسی کتاب رکوردهای فوتبال است، نه فقط با گل هایش، بلکه با تعریف مجدد “طول عمر” در ورزش حرفه ای. حسادت ورزشی به مسی شاید در ظاهر منفی به نظر برسد، اما در باطن، همان نیروی محرکه ای است که فوتبال را جذاب می کند. تا زمانی که جام جهانی در دستان مسی است و رونالدو آن را ندارد، جهان فوتبال باید آماده تماشای تلاش های خستگی ناپذیر مردی باشد که معتقد است سن فقط یک عدد است. اگر کلبرسون درست بگوید، ما شاید تا یک دهه دیگر هم شاهد فریادهای “Siuuu” در استادیوم های جهان باشیم. رونالدو نمی خواهد تمام شود؛ او می خواهد جاودانه شود.