شوک به اورتون: گریلیش در راه آمریکا؟!

جک گریلیش، ستاره ای که به نظر می رسید در کهکشان پرستاره پپ گواردیولا گم شده است، حالا در گودیسون پارک دوباره متولد شده است؛ اما درست زمانی که هواداران اورتون به دائمی شدن قرارداد او امید بسته اند، زمزمه هایی از یک انتقال غیرمنتظره به گوش می رسد. آیا پسر محبوب انگلیسی ها قید لیگ برتر را می زند تا به عنوان چهره جدید لیگ آمریکا (MLS) تاج گذاری کند؟

احیای جک گریلیش: از نیمکت اتحاد تا قلب گودیسون پارک

داستان جک گریلیش در فصل جاری، روایتی از سقوط و برخاستن دوباره است. وینگر تکنیکی و خلاق فوتبال انگلستان که دوران سختی را در منچسترسیتی سپری می کرد و دقایق بازی اش به شدت کاهش یافته بود، در ماه آگوست تصمیم گرفت با یک قرارداد قرضی یک ساله راهی مرسی ساید شود. هدف روشن بود: نجات یک شغل در حال رکود.

گریلیش که در ۳۰ سالگی به اوج پختگی رسیده، در اورتون چیزی را پیدا کرد که در منچسترسیتیِ سیستماتیک پپ گواردیولا از دست داده بود: آزادی عمل و عشق بی پایان هواداران. او پس از قطعی شدن انتقالش به اورتون با شور و اشتیاق گفت:
«از اینکه با اورتون قرارداد بستم، سر از پا نمی شناسم. صادقانه بگویم، این برای من یک اتفاق بزرگ است. اینجا باشگاهی بزرگ با هواداران فوق العاده است. به محض اینکه با سرمربی (دیوید مویس) صحبت کردم، فهمیدم تنها یک جا وجود دارد که می خواهم بروم.»

این ستاره انگلیسی که حالا دوباره لبخند می زند، درباره استقبال هواداران افزود: «در شبکه های اجتماعی با سیل پیام های هواداران اورتون روبرو شدم و این یکی دیگر از دلایل انتخاب این تیم بود. می خواهم از همه آن ها تشکر کنم و امیدوارم بتوانم با بازی هایم پاسخ این محبت ها را بدهم.»

آمار او در این فصل گویای همه چیز است؛ ۲۲ بازی در تمامی رقابت ها، ۲ گل زده و ۶ پاس گل. اما مهم تر از آمار، بازگشت اعتماد به نفس به ساق های بازیکنی است که روزی گران ترین انتقال تاریخ فوتبال بریتانیا بود.

لیگ آمریکا (MLS): وسوسه ای برای ستاره ای “سرگرم کننده”

در حالی که اورتون آماده می شود تا پیشنهاد دائمی برای خرید گریلیش ارائه دهد، رابرت ارنشاو، مهاجم سابق وست بروم و تیم ملی ولز، ادعای جالب و جسورانه ای را مطرح کرده است. به عقیده او، شخصیت و سبک بازی گریلیش “کاملاً” مناسب لیگ برتر فوتبال ایالات متحده (MLS) است و او باید قید ماندن در انگلیس را بزند.

ارنشاو در مصاحبه ای با “بت ویکتور کازینو” تحلیل دقیقی از وضعیت گریلیش ارائه داد و مدعی شد که این ستاره نباید برای رفتن به آمریکا تا سال های پایانی بازنشستگی صبر کند. او گفت:
«من قطعاً می توانم جک گریلیش را در مقطعی در MLS ببینم. فکر می کنم او برای آنجا عالی و بی نقص خواهد بود. اتفاقاً به تازگی جک را دیدم؛ او نه تنها فوتبالیست بزرگی است، بلکه شخصیت فوق العاده ای هم دارد. او “سرگرم کننده” (Entertaining) است. بینش جالبی دارد و خودِ واقعی اش را نشان می دهد. حضور کسی مثل او در آمریکا شگفت انگیز خواهد بود.»

تحلیل ارنشاو به یک تغییر استراتژیک در لیگ آمریکا اشاره دارد. دورانی که MLS خانه سالمندان ستارگان بود، در حال گذار است. ارنشاو می افزاید:
«لیگ آمریکا باید بیشتر به سمت جذب بازیکنان در سنین ۲۵ تا ۲۸ سالگی برود. اگرچه آن ها هنوز هم بازیکنان ۳۰ ساله و بالاتر را جذب می کنند، اما اکنون توانایی پرداخت قراردادهای “بازیکن تعیین کننده” (Designated Player) را دارند و باید زودتر سراغ ستاره ها بروند. حضور استعدادهای جوان از آمریکای جنوبی عالی است، اما بازیکنی مثل گریلیش در این سن، می تواند چهره لیگ را تغییر دهد.»

شاهکار تاکتیکی دیوید مویس و نقش گریلیش

در زمین مسابقه، اورتون با هدایت دیوید مویس در حال بازگشت به روزهای ثبات است. پیروزی شیرین ۱-۰ اخیر مقابل استون ویلا در ویلا پارک، تافی ها را به رده دهم جدول رساند. در این بازی، گریلیش مقابل باشگاه دوران کودکی اش قرار گرفت و اگرچه مویس در مصاحبه پس از بازی مستقیماً از او نام نبرد، اما عملکرد تیمی را ستود.

دیوید مویس که به ساختارهای دفاعی مستحکم معروف است، پس از شکست دادن تیم مدعی استون ویلا به BBC گفت:
«فوق العاده رضایت بخش بود. ما تمام هفته روی این کار کردیم که چگونه مقابل آن ها نتیجه بگیریم. جیمی گارنر فوق العاده بود و جک هریسون هم در یک بازی بزرگ خودی نشان داد. بازیکنان اورتون امروز چهره واقعی تری از خود نشان دادند. من مدافعانی دارم که جانشان را برای گل نخوردن می دهند. هیچ تیم خوبی را نمی شناسم که از نظر دفاعی قوی نباشد. ما نمی توانیم گل های زیادی بزنیم، پس باید مطمئن شویم که در دفاع صخره ای هستیم.»

این فلسفه “دفاع و ضدحمله” مویس، اگرچه با تیکی تاکای سیتی متفاوت است، اما به گریلیش اجازه داده تا رهبر حملات تیم در لحظات انتقالی باشد.

تحلیل: دو راهی سرنوشت ساز و رویای جام جهانی

اکنون جک گریلیش در یک دو راهی بزرگ قرار دارد. قرارداد او با منچسترسیتی تا سال ۲۰۲۷ اعتبار دارد، اما بعید است که او به اتحاد بازگردد. از یک سو، ماندن در اورتون به معنای ثبات، بازی در رقابتی ترین لیگ جهان و بودن زیر نظر مربی ای است که به او اعتقاد دارد. از سوی دیگر، پیشنهاد احتمالی از MLS به معنای تبدیل شدن به یک “ابرستاره” در آمریکا، قراردادهای تجاری کلان و زندگی لوکس در شهرهایی مثل لس آنجلس یا میامی است.

اما یک فاکتور حیاتی وجود دارد: **توماس توخل و تیم ملی انگلیس.**
گریلیش که امیدوار است در لیست توخل برای جام جهانی ۲۰۲۶ (که در آمریکا برگزار می شود) حضور داشته باشد، باید انتخابی هوشمندانه کند. رفتن به MLS در ۳۰ سالگی ممکن است از نظر توخل به معنای “راحت طلبی” تعبیر شود و شانس او را برای پوشیدن پیراهن سه شیرها کاهش دهد. در مقابل، درخشش در لیگ برتر انگلیس با پیراهن اورتون، او را مستقیماً در رادار کادر فنی تیم ملی نگه می دارد.

نیم فصل دوم برای گریلیش حکم مرگ و زندگی را دارد. او باید ثابت کند که فرم خوبش در اورتون یک جرقه نبوده، بلکه بازگشت دائمی جادوی پسر بیرمنگام است. آیا او مسیر بکام را زودتر از موعد طی می کند یا وفاداری به فوتبال جزیره را انتخاب خواهد کرد؟ ماه های آینده پاسخ را مشخص خواهند کرد.